ضدیخ ها از نظر کیفی به چند دسته اصلی تقسیم می شوند:
تکنولوژی اسیدهای معدنی (IAT) یک ترکیب شیمیایی برای ضداسیدهای سنتی با رنگ سبز می باشد. IAT می تواند به همراه گلیکول اتیلن (EG) و یا پروپیلن گلیکول (PG) استفاده شود. طول عمر نرمال سرویس دهی IAT سی هزار مایل و تا پنجاه هزار کیلومتر می باشد.
تکنولوژی اسیدهای آلی (OAT) اولین LLC هایی بود که در شمال امریکا در سال ۱۹۹۴ تولید شد. ضد یخ های OAT به طور گسترده ای در اروپا و قبل از امریکای شمالی استفاده می شود. OAT می تواند هم به عنوان PG و هم به عنوان EG مصرف شود. اما بیشتر به عنوان EG کاربرد دارد. اولین رنگ مورد استفاده برای این ماده قرمز و نارنجی بود. این رنگها هنوز در جنرال موتورز و کاترپیلار به کار می روند. سبز، صورتی و آبی به لیست معتبر ضدیخ های OAT در دسترس اضافه شده است و باید خاطر نشان کرد که OAT با هیچ تکنولوژی دیگری ترکیب نشده است. عمر مفید ضد یخ های OAT پنج سال و یا ۱۵۰۰۰۰ مایل (۲۵۰۰۰۰کیلومتر) می باشد.
تکنولوژی اسیدهای آلی ترکیبی (HOAT) ترکیبی از IAT و OAT می باشد. بسیاری از تولید کنندگان از HOAT برای وسیله های خود استفاده می کنند. یکی از ورژنها، نارنجی تغییر یافته است که شامل ۱۰ درصد ضدیخ بازیافت شده می باشد. ورژن دیگر به رنگ زرد می باشد که هیچ ترکیبی از ضدیخ های بازیافتی ندارد. هر دوی این ورژنها از نقش دهنده های GO_5 استفاده می کنند. این دو با یکدیگر سازگار هستند اما استفاده ی هم زمان آنها با IAT و OAT پیشنهاد نمی شود. عمر مفید این ضد یخ ها مانند مورد قبلی می باشد.
تکنولوژی اسیدهای آلی نیترید (NOAT) شامل OAT و نیترید می باشد. این ویژگی باعث می شود NOAT برای هر دو سیستم سبک و سنگین مناسب باشد. NOAT و HOAT هر دو ویژگی های عملکردی یکسانی دارند اما عمرمفید NOAT بسیار متفاوت می باشد.
برچسب: ضدیخ,
نویسنده: مهسا جلالی